Tajne miejscówki, czyli gdzieś nad Dunajcem

W Tarnowie i okolicach nie brakuje wód, o których można rozmawiać godzinami, takich jak Dunajec, Komorów, Niwka czy Kantoria. Wystarczy rzucić którąś z tych nazw w towarzystwie wędkarzy, żeby zaraz pojawiły się opowieści o okazach, które brały kiedyś, komuś, gdzieś za trzcinami.

Gorzej robi się jednak wtedy, gdy rozmowa schodzi na szczegóły. Wędkarz może zdradzić rozmiar haka, średnicę plecionki, gramaturę główki, czy nawet ze szczegółami opowiedzieć, jak przez pół godziny przeklinał zaczepy, ale dokładna lokalizacja to już dane wrażliwe.

Dzisiaj zresztą i tak trzeba uważać nawet z publikowaniem zdjęć, ponieważ jeden charakterystyczny fragment brzegu potrafi uruchomić dochodzenie godne wydziału kryminalnego. Ktoś od razu rozpoznaje most, drugi porównuje układ trzcin, a trzeci analizuje cień padający na wodę. A zanim autor fotografii w ogóle zdąży coś odpisać, w komentarzach ktoś już pyta, czy na tym cyplu da się wygodnie zaparkować.

Jak zatem wygląda wymiana informacji między wędkarzami, kiedy ktoś rzeczywiście próbuje umówić się na wspólne łowienie? Ciekawy przykład można znaleźć na forum Spławik i Grunt w dyskusji zatytułowanej „Wspólne wędkowanie, Tarnów i okolice”.

W lipcu 2021 roku jeden z uczestników zastanawiał się, gdzie pojechać na nockę, a gdy spośród kilku łowisk ktoś podsunął mu Komorów, natychmiast pojawiła się kwestia dojazdu. Samochód trzeba tam zostawić przy wale i ruszyć, jak to ujęto, „z buta z majdanem”. Kto choć raz niósł cały karpiowy dobytek kilkaset metrów, ten doskonale wie, że takie drobiazgi potrafią zmienić plany szybciej niż prognoza pogody.

Inny uczestnik podpowiedział wprawdzie, gdzie można zająć stanowisko z łatwiejszym dojazdem, ale od razu ostrzegł, że wolne bywa ono głównie w środku tygodnia. W ten sposób powstaje klasyczny dylemat, czy wybrać wygodną i wiecznie obleganą miejscówkę, czy raczej taszczyć pół samochodu przez krzaki z nadzieją, że cały ten wysiłek zostanie wynagrodzony.

Forumowa rozmowa, nawet nie wiedzieć kiedy, szybko zeszła na temat wyników. Jeden z wędkarzy opisał dwa karpie, z którymi kompletnie sobie nie poradził, bo pierwszy uciekł w szuwary, a drugi rozgiął hak i się spiął.

Kolejny dyskutant dorzucił do tego historię znajomego, który miał wyciągnąć na Komorowie pełnołuskiego karpia ważącego ponad 19 kilogramów. Warto przypomnieć, że wymiana zdań odbyła się ponad pięć lat temu, więc jeśli opowieść o tym okazie przez cały ten czas krążyła między kolegami, to dziś ryba waży już za pewne trzydzieści kilo.
 

Największe ryby to te, których nikt nie widział

Każdy znajomy wędkarz ma w swoim życiorysie przynajmniej jedną rybę, która powinna wisieć w galerii rekordów, ale niestety postanowiła wypiąć się tuż przed podbierakiem. Takie okazy są zawsze wyjątkowo silne i zadziwiająco inteligentne, dzięki czemu potrafią prostować haki, zrywać przypony i bezbłędnie wykorzystywać jedyny zatopiony konar w promieniu stu metrów.

Oczywiście nigdy nie pokazują się nad powierzchnią na tyle długo, żeby dało się oszacować ich rzeczywiste rozmiary, jednak zaledwie kilka sekund holu w zupełności wystarczy, by wędkarz wiedział, że miał na kiju rybę życia.

Kiedy podczas opowieści pada sakramentalne zapewnienie, że na wędce zawisło coś niemożliwego do zatrzymania, wszelkie pytania o gatunek czy wygląd stają się zbędne. Na wątpliwości kolegów, skąd w ogóle wiadomo o gigantycznych rozmiarach niewidzianej zdobyczy, zawsze pada ten sam ostateczny argument, że przecież czuć to było na kiju, co natychmiast kończy wszelką dyskusję.

W tarnowskim wątku sprzed pięciu lat można znaleźć jeszcze jedną historię, która świetnie oddaje ten specyficzny rodzaj wędkarskiego cierpienia. Jeden z forumowiczów wspominał nocne zawody na Trzydniakach, podczas których aż 9 z 28 startujących zakończyło rywalizację bez żadnej ryby.

Inny uczestnik tej samej imprezy opisał własny wynik, wspominając, że przez piętnaście godzin wyłowił tylko jednego karpia ważącego 1,2 kilograma, podczas gdy kolega obok zaliczył kompletną zerówkę, a zawodnik na kolejnym stanowisku połowił wręcz znakomicie.

Dlatego lepiej dla całego społeczeństwa, kiedy wszyscy solidarnie wracają o pustym kiju. Można przynajmniej wtedy zgodnie ponarzekać na pogodę, skoki ciśnienia albo kiepskie żerowanie. Sytuacja zmienia się diametralnie, gdy kolega tuż obok wyciąga rybę za rybą, bo wtedy kończą się proste wymówki i pozostaje jedynie podpatrzeć jego przynętę, kupić dokładnie to samo i wrócić nad wodę za tydzień.
 

Kalendarz brań, czyli ryby znowu nie przeczytały rozpiski

Kiedy sprzęt jest już przygotowany, zanęta kupiona, termos czeka w pogotowiu, a prognoza pogody wygląda całkiem przyzwoicie, pozostaje tylko sprawdzić, czy ryby również mają w planach udany dzień. Dawniej w tym celu wystarczyło po prostu zadzwonić do kolegi znad wody.

Z takiej rozmowy człowiek dowiadywał się zazwyczaj, że ryby świetnie brały wczoraj, dzisiaj kompletnie przestały, ale jutro na pewno znowu zaczną, i w ten sposób można było ustalać termin wyprawy aż do samego grudnia.

Dziś do dyspozycji mamy zaawansowane prognozy pogody, wykresy ciśnienia, fazy Księżyca i specjalistyczne kalendarze brań, dzięki którym można wszystko dokładnie przeanalizować i o czwartej rano stanąć nad wodą z przekonaniem, że tym razem matematyka jest po naszej stronie.

Szczególnie skrupulatni wędkarze chętnie zaglądają choćby do kalendarza brań na stronie sklepu Miętus (https://www.sklep-mietus.pl/pl/blog/kalendarz-bran-ryb), gdzie można sprawdzić sezonową aktywność poszczególnych gatunków i przy okazji zdobyć solidny argument w domowych negocjacjach o niedzielny wyjazd.

Kalendarz niewątpliwie pomaga wstępnie wybrać termin wyprawy, ponieważ ryby mają swoje naturalne okresy aktywności, a gwałtowna zmiana pogody potrafi wywrócić warunki nad wodą w ciągu kilku godzin. Prognozy solunarne bywają pod tym względem znacznie mniej przewidywalne, gdyż nawet najlepsza rozpiska nie uwzględni wszystkich zmiennych, a zwłaszcza tego, że ryba z sobie tylko znanych przyczyn postanowiła wziąć akurat koledze.
 

PZW, drogi sprzęt i inne sposoby na wydawanie pieniędzy

Wśród wędkarzy od lat krąży powiedzenie, że jedyną rzeczą, która bierze regularnie, jest składka PZW, choć po jej opłaceniu człowiek zyskuje przynajmniej pełne prawo do legalnego narzekania na brak ryb w wodzie.

Bardzo podobnie wygląda kwestia zakupów sprzętowych, które często zaczynają się od potrzeby dokupienia jednej zwykłej agrafki i wizyty na stronie typu sklep-mietus.pl w celu uzupełnienia drobnych zapasów.

Już pół godziny później w wirtualnym koszyku lądują trzy nowe woblery, zapas plecionki, dwie paczki gum oraz przynęta w kolorze, którego kupujący wcześniej nawet nie znał, podczas gdy o samych agrafkach oczywiście zupełnie zapomniał. Z takim pudełkiem pełnym sklepowych nowości wędkarz przychodzi następnie nad wodę, po czym przez cały dzień z uporem łowi na tę samą poobijaną gumę, która sprawdza się od pięciu lat.

Jeszcze większym wyzwaniem logistycznym mierzą się karpiarze, których każda zasiadka do złudzenia przypomina dużą przeprowadzkę. Na brzeg trzeba przetransportować łóżko, namiot, stolik, kuchenkę, zapas ubrań, wiadra z zanętą oraz całe naręcza sygnalizatorów i elektroniki, przez co przypadkowy spacerowicz obserwujący rozbijanie takiego obozowiska nad Komorowem mógłby pomyśleć, że powstaje tam całoroczny ośrodek wypoczynkowy.

Po trzech dobach biwakowania karpiarz często wraca do domu bez choćby jednej ryby, ale za to porządnie wyspany, zadowolony i przekonany, że wreszcie naprawdę odpoczął.
 

Jeszcze jeden rzut i naprawdę idziemy

Słynne „jeszcze jeden rzut” jest w wędkarstwie jednostką czasu o wyjątkowo elastycznej definicji. Może oznaczać dwie minuty albo półtorej godziny, zwłaszcza gdy przy ostatnim prowadzeniu coś puknęło, przy trzcinach spławiła się drobnica albo kolega mimochodem stwierdził, że właśnie teraz ryba powinna ruszyć na żer.

W końcu człowiek wraca do domu z pustymi rękami, ale przekonany, że miejscówka jest świetna. Gdy ktoś jednak pyta, gdzie łowił, odpowiada tylko: „A po co ci wiedzieć?”.

Jeszcze ktoś by tam pojechał i naprawdę coś złowił.

 

PL / fot. sklep-mietus.pl

Materiał: Artykuł sponsorowany